Ασφαλιστικές Ειδήσεις

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”»…


MavrosΟι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι.

Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρονών μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου.

Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο.

Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;», ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα.

Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου.

Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου… Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μην μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι.

Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…»

του Gazmend Kapllani


4 Comments

4 Σχολια

  1. ιπ

    Feb 27, 2013 at 8:13 AM

    …συμπληρωματικά, αν δεν ακούω hip hop παρά μόνο την “καραγκούνα” κι αν δεν ‘δω θέατρο του δρόμου, δεν θα χάσω και πολλά πράγματα από τη ζωή μου, κι αν ξαφνικά με πιάσει μια απελπισία και θέλω ν’ ακούσω τη μουσική σου και να ‘δω το θέατρο του δρόμου, θα ΄ρθω στη Νιγηρία κι ελπίζω να με φιλοξενήσεις!!!

  2. Μιχάλης

    Mar 1, 2013 at 12:39 PM

    Φίλε ιπ, ελπίζω να μην εννοείς αυτό που έγραψες… Συνονόματε Μιχάλη, είμαστε περίπου ίδιας ηλικίας και είμαι παντρεμένος. Ευτυχώς εγώ δεν είχα πρόβλημα με τα χαρτιά, οι γονείς μου ήταν Έλληνες που ζούσαν στην Ελλάδα, οπότε έχω καταφέρει και έχω και μεταπτυχιακό. Δεν έχασες τίποτα. Και εγώ κορνίζα το έχω, δουλεύω αλλού. Το μόνο προσόν στη δουλειά μου έπρεπε να είναι το απολυτήριο λυκείου.
    Η γυναίκα μου είναι γεννημένη στις ΗΠΑ από Έλληνες μετανάστες. Εκεί μια ζωή ήταν η “ελληνίδα” ενώ εδώ στην πατρίδα της όπου ζούμε τα τελευταία 8 χρόνια είναι η “αμερικάνα”. Μιλάει χωρίς προφορά και τις 2 γλώσσες όπως και εσύ.
    Έμμεσα καταλαβαίνω πως είναι να μην έχεις πατρίδα, να μην ανήκεις πουθενά.
    Οι καθαροί Έλληνες όπως αυτός που θέλει να έρθει στη Νιγηρία να δει θέατρο δρόμου και να τον φιλοξενήσεις κιόλας, είναι δυστυχώς μια από τις αιτίες που αισθάνεσαι έτσι.
    Δυστυχώς οι “από πάνω” κάνουν καλά τη δουλειά τους. Μας σπέρνουν διχόνοια. Ο χρυσαυγίτης θέλει εντέλει κάτι διαφορετικό από τον αριστερό εξτρεμιστή ή τον αναρχικό; Θεωρώ όχι. Να ζούμε με αξιοπρέπεια με ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Αντί να σπάνε τα κεφάλια των πολιτικών και των εφοπλιστών, τσακώνονται μεταξύ τους. Οι “από πάνω” κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και θησαυρίζουν.
    Παίζω και εγώ θέατρο, ερασιτεχνικά.
    Διαβάζοντας τα λόγια σου θέλω απλά να ξέρεις οτι σε αγαπώ. Σαν άνθρωπο. Δε μπορώ να σου ζητήσω συγγνώμη για τους υπόλοιπους, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Αν σε ήξερα μικρό θα σε υιοθετούσα μόνο και μόνο για να πάρεις χαρτιά και να καταλάβεις οτι επειδή εμείς τα έχουμε δε σημαίνει οτι είμαστε περισσότερο άνθρωποι από σένα.
    Πιθανώς να με βρίσουν μέσα τους ή με πόστ οι ακροδεξιοί, οι ακροαριστεροί, όλοι όσοι έμαθαν να ζουν με ταμπέλες. Εγώ δεν έμαθα και κοιμάμαι τέλεια κάθε βράδυ παρόλα τα προβλήματα μου.
    Κοιτάζω όλο τον κόσμο στα μάτια. Κάντο και συ και μην αφήνεις τον παραλογισμό να σε αποπροσανατολίζει από τα όνειρά σου. Τουλάχιστον εσύ τα ζεις και είσαι πιο ευτυχισμένος από αυτούς που τα περιμένουν έτοιμα από τους άλλους. Το ξέρουν και οι ίδιοι κάθε βράδυ που ξαπλώνουν.
    Να είσαι γερός και δυνατός. Ζήσε το τώρα, αγάπα, χαμογέλα και συγχώρα. Η απόλυτη λύτρωση!!

  3. ΝΕΣΤΩΡ

    Mar 2, 2013 at 1:30 PM

    ITT
    … συμπληρωματικά επίσης.
    Πόσο επικίνδυνος είσαι για την κοινωνία;

  4. ΣΜΑΡΑΓΔΗ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ

    Mar 4, 2013 at 10:41 AM

    Μιχάλη, 
    μην προδώσεις ποτέ τα όνειρά σου, είναι το μέλλον σου όπως λες.
    Σου προτείνω να διαβάσεις το μυθιστόρημα ΡΑΦΑΕΛΑ ΤΣΟΥΛΑ. Τα ελληνικά σου είναι άριστα, θα το καταλάβεις. Το έγραψα, όταν αισθανόμουν για τους δικούς μου λόγους, κάπως σαν εσένα. Είμαι ελληνίδα, με χαρτιά, αλλά μπορώ να σε καταλάβω, πίστεψέ με. 
    Η κόρη μου, που είναι δεκαεπτά, πιστεύει ότι οι μαύροι, όχι οι έγχρωμοι! είστε προικισμένοι με εξυπνάδα, χιούμορ, και πολλά ταλέντα.
    Θα χαρώ πολύ να διαβάσεις και να αγαπήσεις το πνευματικό μου “παιδί” Τη ΡΑΦΑΕΛΑ ΤΣΟΥΛΑ και να είσαι ο ομιλητής σε μία παρουσίαση στον ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΟΥ!!! 

Σχολιαστε ελευθερα

Το email σας δεν θα προβάλλεται δημοσίως. Τα πεδία με αστερίσκο είναι απαιτούμενα *

6 − 4 =

To Top

Κοινοποιείστε αυτό το άρθρο σε κάποιον!

Καλησπέρα,
ο παρακάτω σύνδεσμος ίσως σας ενδιαφέρει:
«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο "Μητέρα"»...! https://www.insurancedaily.gr/me-lene-mixali-gennithika-to-1980-stin-athina-sto-mitera/