Είναι η Σαλαμίνα … παραμεθόριος περιοχή;

Από τον Αριστείδη Παπανικόλα, Ένα από τα φαινόμενα που συχνά καταγγέλλεται ως δυσλειτουργία της αγοράς και ως αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ διαμεσολαβούντων προσώπων, αλλά και μεταξύ ασφαλιστικών εταιρειών, είναι η καταστρατήγηση των ζωνών τιμολόγησης στην αστική ευθύνη (αλλά για πολλές εταιρείες και στους συμπληρωματικούς κινδύνους) του κλάδου ασφάλισης οχημάτων, μέσω διάφορων μεθοδεύσεων.

Οι πιο γνωστές και οι πιο χρησιμοποιούμενες από αυτές είναι ένας λογαριασμός ΟΤΕ, ΔΕΗ κ.λπ. στο όνομα του ασφαλισμένου ή/και μέλους της οικογένειάς τους, με διεύθυνση κάποιου εξοχικού ή μια βεβαίωση ενός υπαλλήλου του περιφερειακού δήμου ή της δημοτικής κοινότητας περί της διαμονής του ασφαλισμένου ή απευθείας μια «λάθος» διεύθυνση ή, το… εξυπνότερο, όλα σωστά στην αίτηση ασφάλισης (στοιχεία πελάτη, διεύθυνση στην Αθήνα όπως στην άδεια κ.λπ.) εκτός από τον Ταχυδρομικό Κώδικα που «από λάθος» είναι κάποιας παραμεθορίου περιοχής.

Ο υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρείας που καταχωρεί δεν είναι συνήθως επιφορτισμένος να διασταυρώνει και τα στοιχεία, απλώς καταχωρεί. Αν δε η καταχώριση γίνεται ηλεκτρονικά από τον υπάλληλο του (κακού) πρακτορείου, τότε τα πράγματα είναι απλούστερα. Υπάρχει βέβαια και η «νόμιμη» μέθοδος, που δέχονται κάποιες εταιρείες, μέσω της έδρας του διαμεσολαβούντος συνεργάτη τους. Για παράδειγμα, ένα πρακτορείο με έδρα την Κόρινθο τιμολογεί και εκδίδει όλα σχεδόν τα ασφαλιστήρια με τιμολόγιο ζώνης νομού Κορινθίας και αυτό θεωρείται φυσιολογικό.

Φυσικά, όπως είπα και στην αρχή, αυτό είναι αθέμιτος ανταγωνισμός και βλάπτει τόσο τους υγιείς διαμεσολαβούντες όσο και τις υγιείς εταιρείες. Η Εποπτική Αρχή γνωρίζει το θέμα, αλλά δεν έχει τοποθετηθεί δημοσίως. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο απλό γιατί πολλές φορές τα δικαιολογητικά αυτά έχουν πράγματι σοβαρή βάση και δεν κατασκευάζονται πάντοτε εκ του πονηρού. Για παράδειγμα, ένας συνταξιούχος με μόνιμη κατοικία του στην Αθήνα, αλλά που για 9 μήνες το χρόνο μένει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, έχει δίκιο να ζητά μειωμένο ασφάλιστρο.

Η λύση, κατά την άποψή μου, βρίσκεται στην άλλη άκρη, στην κατάργηση των γεωγραφικών ζωνών τιμολόγησης. Σήμερα οι μεγάλες και σοβαρές εταιρείες, πέραν των γεωγραφικών ζωνών, τιμολογούν παραμετρικά με δεκάδες κριτήρια, σε συνδυασμό με πλήθος εκπτώσεων ή επιβαρύνσεων. Από την ηλικία των παιδιών του ασφαλισμένου μέχρι την επαγγελματική του ιδιότητα, από τον ΤΚ της κατοικίας του μέχρι τη χώρα έκδοσης του διπλώματός του, από τον αριθμό κυκλοφορίας μέχρι τη μάρκα του αυτοκινήτου, από την αγορά και άλλων ασφαλιστικών προϊόντων μέχρι το πλήθος των προηγούμενων ζημιών του κ.ο.κ.. Το τιμολόγιο των ζωνών χρησιμοποιείται μόνο ως βάση για την εφαρμογή των υπόλοιπων κριτηρίων. Γιατί να μην εφαρμόζεται ενιαίο τιμολόγιο για όλη τη χώρα, με εντατικοποίηση της παραμετρικότητας της τιμολόγησης; Ήδη κάποιες εταιρείες έχουν μόνο 3-4 ζώνες.

Είναι γνωστή η επιχειρηματολογία περί των στατιστικών των ζημιών στον κλάδο αυτοκινήτων (λόγω πλήθους κυκλοφορούντων οχημάτων και  λοιπών παραμέτρων), αλλά έτσι κι αλλιώς δεν αντικατοπτρίζουν την αλήθεια. Ποιο είναι πιο επικίνδυνο, ένα αυτοκίνητο ενός Αθηναίου που το έχει 6 μέρες την εβδομάδα στο γκαράζ και πηγαίνει βόλτα κάθε Κυριακή ή ένα αυτοκίνητο που καθημερινά έρχεται από τη Χαλκίδα για δουλειές στην Αθήνα; Με βάση τα στατιστικά, η ασφάλιση ενός αυτοκινήτου π.χ. στην Κάσο θα έπρεπε να έχει 20 ευρώ ασφάλιστρα το χρόνο. Κι όμως δεν έχει.

Όλα είναι συμβατικά, μια βάση τιμολόγησης. Σήμερα, η τεχνολογία δίνει άπειρες δυνατότητες. Πρέπει κάποτε να πάψει η Σαλαμίνα να είναι (για κάποιες εταιρείες) παραμεθόριος περιοχή! Επίσης, αν γίνει ένας δειγματοληπτικός έλεγχος θα βρεθεί ότι το 1/3 των κατοίκων του Ωρωπού… κατοικεί στην Εύβοια, το άλλο 1/3… κατοικεί στη Βοιωτία και μόνο το 1/3 κατοικεί στην …κατοικία του, δηλαδή στο Νομό Αττικής!