Ασφαλίσεις υγείας: Παθογένειες και λύσεις για τα υψηλά κόστη

Όπως εξήγησε ο κ. Τοζακίδης “μεσοσταθμικά ακόμα και στα ανοιχτά προγράμματα υγείας έχουμε μία μέση αύξηση ετησίως 7-8% ή ακόμα και 10%. Υπάρχει η αιτιολογία του ιατρικού πληθωρισμού αλλά από την άλλη υπάρχει και ένα παράδοξο που προβληματίζει τους πελάτες και τους ασφαλιστές: Όταν πάει κάποιος σαν πελάτης σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο πληρώνει 40% λιγότερο από ότι μέσω της ασφαλιστικής. Το ζήτημα είναι κατά πόσο οι συμβάσεις είναι οι καλύτερες δυνατές και κατά πόσο οι αποζημιώσεις δημιουργούν και την αύξηση των ασφαλίστρων”.

Το πρόβλημα έγκειται κατά τον κ. Καντώρο στο έλλειμμα ανταγωνισμού όσον αφορά τους παρόχους υγείας και τη μεγάλη συγκέντρωση. “Το σύστημα που διέπει τις σχέσεις ασφαλιστικών και νοσοκομείων είναι ξεπρασμένο” ανέφερε και πρόσθεσε πως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν εφαρμόζονται τα DRGs. Με την εφαρμογή τους, που ήδη ξεκινάει στο δημόσιο, θα ενισχυθεί η διαφάνεια”.

Σύμφωνα με τον Κ. Καντώρο απαιτείται συνολικός ανασχεδιασμός στο σύστημα υγείας που θα προβλέπει τη συμπληρωματικότητα του ιδιωτικού τομέα λαμβάνοντα υπόψη τις παθογένειες. “Ο ελέφαντας στο δωμάτιο εν προκειμένω είναι οι μεγάλες ιδιωτικελ΄ς δαπάνες υγείας που κάνουν οι Έλληνες. Έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό των out of pocket δαπανών στην υγεία και ένα μικρό μέρος μόνο προέρχεται από τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Αυτό συμβαίνει γιατί το σύστημα είναι κακοσχεδιασμένο, καθώς το ελληνικό σύστημα δημόσιας και ιδιωτικής υγείας πάνε παράλληλα, δεν τέμνονται και δεν υπάρχει η δυνατότητα να καλυφθεί μία κοινωνία που γερνάει. Το ζήτημα είναι λοιπόν ένας επανασχεδιασμός των νοσοκομείων. Δεν έχει ανοίξει η συζήτηση ακόμα στην Ελλάδα, καθώς οι αριθμοί και η πραγματικότητα δεν κρύβονται”.