Γιατί εξαντλείται η υπομονή της αγοράς

Χρονιά ανακατατάξεων λογίζεται το 2019 για την ασφαλιστική αγορά, που βλέπει τα μεγέθη της να μην τρέχουν με έντονα ανοδικούς ρυθμούς, τα τιμολόγιά της -στην καλύτερη των περιπτώσεων- να παραμένουν καθηλωμένα και τις κινήσεις στρατηγικής της να μην ευνοούνται από τις γενικότερες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα.

Του Πλάτωνα Τσούλου

Υψηλόβαθμο στέλεχος του κλάδου αναφέρει, μάλιστα, πως το γεγονός ότι περίπου το 80% της παραγωγής και της βαρύτητάς της είναι σήμερα «ξένης ιδιοκτησίας», καταδεικνύει ότι ο κλάδος νομοτελειακά θα οδηγήσει σε συγκέντρωση. Σήμερα, όπως σημειώνει, παραγωγή ουσιαστικών κερδών πετυχαίνουν λίγες ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ όσοι εκ των παικτών της αγοράς δέχονται ως αναγκαία συνθήκη τη στασιμότητα των μεγεθών τους, το κάνουν καθότι προσμένουν το μελλοντικό άνοιγμα επιμέρους τομέων όπως οι συντάξεις, η υγεία ή οι ασφαλίσεις έναντι φυσικών καταστροφών.

Το ζητούμενο, προσθέτει, είναι για πόσο ακόμη μεγάλα διεθνή ασφαλιστικά συστήματα θα αναμένουν ανάλογες εξελίξεις, διατηρώντας αμετάβλητη την παρουσία τους στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι, η χώρα εξέρχεται από μια αιματηρή για την οικονομία δεκαετία, από μια περίοδο κατά την οποία η αγορά έχασε το μισό όγκο της, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 27% και τα εισοδήματα απώλεσαν το 40% της αξίας τους. Συνεπεία των ανωτέρω, η ιδιωτική ασφάλιση πλήρωσε και αυτή με τη σειρά της το τίμημα που της αναλογούσε, βλέποντας παράλληλα τα στρατηγικά της σχέδια να μένουν στον «πάγο».

Ο ίδιος παράγοντας, στέκεται ιδιαίτερα στο γεγονός ότι στους τομείς της υγείας, των συντάξεων και των φυσικών καταστροφών, αγορά και δημόσιο θα πρέπει να κινηθούν από κοινού, ενώ όπως τονίζει ο κλάδος χαρακτηρίζεται ως εντάσεως κεφαλαίου και το ζητούμενο είναι ποιος προτίθεται σήμερα να τοποθετήσει νέα κεφάλαια στην ιδιωτική ασφάλιση.