Ενδιαφέρον Συνέδριο: Η Επαγγελματική Ασφάλιση και οι Προοπτικές της

– Πριν προχωρήσω στο’ σχολιασμό, να σημειώσω ότι -γενικά- εκτιμώ ιδιαίτερα και σέβομαι το’ θεσμό των Επιμελητηρίων, άσχετα από το αν επιφυλάσσομαι -ειδικά- για την λειτουργία ορισμένων, καθώς και για κάποια πρόσωπα, που βρέθηκαν -κατά περιόδους- στις διευθύνσεις τους.
Όπως διευκρινίζεται, στόχος του Συνεδρίου -που έχει το θέμα… «Η Επαγγελματική Ασφάλιση και οι προοπτικές της στο Σύγχρονο Εργασιακό Περιβάλλον»- είναι… «να εστιάσει την προσοχή όλων των εμπλεκομένων φορέων στις Προοπτικές της Επαγγελματικής Ασφάλισης».
Επισημαίνεται ότι… «Στη χώρα μας, η Επαγγελματική Ασφάλιση αντιμετωπίζεται, εσφαλμένα, ως «ανταγωνιζόμενη» την ιδιωτική ασφάλιση. Εντούτοις, η προοπτική είναι οι δύο αυτοί θεσμοί να αλληλοσυμπληρωθούν, όπως συμβαίνει ήδη στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Σε όση έκταση αλληλοεξυπηρετούνται, προσφέρουν τη βέλτιστη δυνατή λύση στο χώρο της συμπληρωματικής Ασφάλισης».
Η έμμεση ένταξη της Επαγγελματικής και της Ιδιωτικής ασφάλισης στις συμπληρωματικές, παραπέμπει -αφ’ ενός- στην Κύρια, την οποία αντιπαρέρχεται ο συντάκτης, ενώ -αφ’ ετέρου- τις διακρίνει μεταξύ τους, υπό την έννοια ότι, η Επαγγελματική δεν είναι Ιδιωτική ασφάλιση. Ως δε συμπληρωματικές, χαρακτηρίζονται και αλληλοσυμπληρωματικές μεταξύ τους. Δεν μπορώ από το να τονίσω πως, ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη και παγκοσμίως, δεν σημαίνει -επ’ ουδενί- πως προσφέρεται και ωφελεί στην χώρα μας και στην κοινωνία της. Αντιθέτως θά ’λεγα. 
Ακολούθως… ««Σύμφωνα με τον καθ. Κων. Κρεμαλή, Πρ. της Επιτροπής Ασφαλιστικών & Εργασιακών Θεμάτων του Ε-Α Ε Επιμελητηρίου, «στις Εναλλακτικές Μορφές Συμπληρωματικής Ασφάλισης, μετά τους περιορισμούς στην Επικουρική Κοινωνική Ασφάλιση, προβάλλει δυναμικά ο θεσμός της Επαγγελματικής Ασφάλισης (Ν. 3029/02), ένας από τους πιο ανθεκτικούς θεσμούς κοινωνικής προστασίας σε περιόδους οικονομικής κρίσης»…»».
Εδώ, γίνεται πρόσθετα λόγος για «Εναλλακτικές Μορφές Συμπληρωματικής Ασφάλισης», όπου εξειδικεύεται περεταίρω η ένταξη της Επαγγελματικής, καθώς, για «περιορισμούς στην Επικουρική Κοινωνική Ασφάλιση», όπου εμμέσως χαρακτηρίζονται η Επικουρική και η Κύρια ως κοινωνικές, σ’ αντιδιαστολή μ’ αυτήν (την Επαγγελματική) και την Ιδιωτική, καθώς όπως προσδίδεται το χαρακτηριστικό της «ευπάθειας» στις κοινωνικές ασφαλίσεις, σ’ αντίθεση με την Επαγγελματική. Δεν εξηγείται διόλου η έννοια της «εναλλακτικότητας», που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Εγείρονται αφ’ εαυτών τα ερωτήματα:
1. Πώς και γιατί περιορίζονται οι Επικουρικές ασφαλίσεις και ποιός νομιμοποιείται γι’ αυτό;
2. Πώς είναι δυνατόν, στα πλαίσια της κοινωνικής προστασίας, να εμφανίζεται ισχυρή μια μη κοινωνική ασφάλιση και ευπαθής -εκείνη- η κοινωνική;
Στην συνέχεια γίνεται -σε αδρές γραμμές- η περιγραφή της ασφάλισης αυτής, ότι… «Πρόκειται για απλό, τεχνοκρατικά θεμελιωμένο, προαιρετικό, μη κερδοσκοπικό σχήμα εισφορών & παροχών, που επιτρέπει -με την εγγύηση μιας προληπτικής κρατικής εποπτείας- τη βελτίωση της κοινωνικής προστασίας σε κάθε εκδήλωσή της (σύνταξη, υγειονομική περίθαλψη, εφάπαξ κλπ)»
Έχωμε -εδώ- να επισημάνωμε, την έμμεση προτροπή προς την κατεύθυνση αυτή, καθώς και την ομολογία-παραδοχή πως ουσιαστικά πρόκειται περί κοινωνικής ασφάλισης, όπως συνάμα -θεωρώ, προσωπικά- πως είναι και η Ιδιωτική. Σημειώνω τον χαρακτηρισμό της ως «μη κερδοσκοπικό σχήμα εισφορών & παροχών», καθώς και την έμμεση «προϋπόθεση» λειτουργίας της… «-με την εγγύηση μιας προληπτικής κρατικής εποπτείας-», στις οποίες χρήζει πρόσθετη αναφορά. Ακόμη να σημειωθεί η έμμεση -αλλά αδιάκριτη, εδώ- εξειδίκευση των εκδηλώσεων της κοινωνικής προστασίας με παροχές, ως η υγειονομική περίθαλψη, η καταβολή σύνταξης ή/και εφάπαξ κ.α., όπου όμως, η υφή και ιδιοσυστασία τους διαφέρει ιδιαίτερα, εν όσω η πρώτη -ως ώφειλε- είναι αναδιανεμητική ενώ οι άλλες οφείλουν να είναι -αμιγώς- ανταποδοτικές. Εγείρονται τα ερωτήματα:
3.α. Οι κοινωνικές ασφαλίσεις, δεν ήταν ούτε είναι τεχνοκρατικά θεμελιωμένες; κι’ αν όχι γιατί; Υποθέτω πως ήταν -ως ώφειλαν- εκ γενετής! β. Αν όχι, ποιός ο ρόλος -ως τώρα- και η σημερινή θέση των πολυπληθών ειδικών, αρμοδίων και υπευθύνων;!
4. Ποιός μπορεί να εμπιστευθεί και να δεχθεί την εγγύηση της κρατικής εποπτείας -και μάλιστα προληπτικής- μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και διαπιστώσεις;
5. Έχωμε ’δεί -θεωρητικά και πρακτικά- πλείστα νομικά μη κερδοσκοπικά πρόσωπα. Ποιός πείθεται και ποιός παρορά την πραγματικότητα;
6. Υφίσταται κράτος… και αν ναι, θα υφίσταται στο προσεχές μέλλον;
7. Γιατί αποσιωπάται το μέγιστο γεγονός πως, οι συνταξιοδοτικές εισφορές -εν αντιθέσει μ’ αυτές για την περίθαλψη υγείας- ενός εκάστου εργαζομένου, του ανήκουν, είναι οφειλόμενες από το κράτος και αποτελούν -ταυτόχρονα- αναφαίρετο δικαίωμα του πρώτου και ανελαστική υποχρέωση του δευτέρου;
8. Για τα τεράστια αυτά αποθέματα, που καταληστεύθηκαν, μήπως αντί της καταδίκης των υπευθύνων -ακόμη και μετά θάνατον- και της πλήρους απόδοσής τους, μεθοδεύεται η καθοδήγηση των ασφαλισμένων σε άλλες οδούς και η -εντελώς- παράνομη απαξίωση και/ή παραγραφή τους;
Τέλος, αναφέρει ο συντάκτης ότι… ««Η σύσταση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης σε λίγο θα γίνει “πολύ ακριβή”. Αν εξομοιωθεί το αρχικό εγγυητικό κεφάλαιο με εκείνο που απαιτείται για τις ασφαλιστικές εταιρείες (3 εκ. ευρώ), θα ευνοηθούν όσα Ταμεία έχουν κινήσει και ολοκληρώσει τις διαδικασίες ίδρυσης άμεσα. Άλλωστε, το πλεονέκτημά τους να έχουν αφορολόγητη χωρίς plafond (σε αντίθεση με την ιδιωτική ασφάλιση) τη χρηματοδότησή τους αποτελεί ισχυρό κίνητρο, για το οποίο το Υπουργείο Οικονομικών ακολουθεί μια σταθερή πρακτική. Επιπλέον, σε εποχές μισθολογικής καθήλωσης, έχει ιδιαίτερη αξία και για τις επιχειρήσεις και για τους εργαζομένους να αποφασίζουν ευέλικτα σχήματα ετεροχρονισμένων παροχών».»»  
Εδώ, προχωρά σε απροκάλυπτη σύσταση επίσπευσης της υιοθέτησής της (επαγγελματικής ασφάλισης), μη διστάζοντας να επιστήσει και τον «κίνδυνο» -στο άμεσο μέλλον- επιδείνωσης των συνθηκών, υπό τις οποίες θα είναι δυνατόν να πραγματωθεί, φάσκοντας -όμως- και αντιφάσκοντας αυτοαναιρούμενος, την ίδια -σχεδόν- στιγμή. Εδώ, θέτει ευθέως σε ανταγωνιστική βάση την Επαγγελματική με την Ιδιωτική ασφάλιση, οι οποίες εδράζονται -όπως αναφέρεται- σε διάφορη νομική-φορολογική βάση, υποβαθμίζει -εξ αρχής- τον συντεινόμενο αυτόν θεσμό στο επίπεδο του «…όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε», καθώς «αδειάζει» και το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο -κατά τα άλλα- «ακολουθεί μια σταθερή πρακτική».
Το ακροτελεύτιο δε… «Επιπλέον, σε εποχές μισθολογικής καθήλωσης, έχει ιδιαίτερη αξία και για τις επιχειρήσεις και για τους εργαζομένους να αποφασίζουν ευέλικτα σχήματα ετεροχρονισμένων παροχών», σημειώνω μόνο πως, …να μη θεωρείται δεδομένη η αποδοχή της μισθολογικής καθήλωσης ούτε και το γεγονός ότι, μ’ όλα τα προαναφερόμενα, πρόκειται να θεωρήσουν -δήθεν- οι εργαζόμενοι πως… «έχει ιδιαίτερη αξία να αποφασίζουν ευέλικτα σχήματα ετεροχρονισμένων παροχών». Τουναντίον.
Από τα προηγούμενα, προκύπτουν -αβίαστα- πολλά καίρια ερωτήματα αλλά και κάποιες απαντήσεις σ’ αυτά.
9. ’Μοιάζει σαν να έχουν εξαπολυθεί κι’ ακροβολιστεί έμμισθοι ελεύθεροι σκοπευτές (ως οι εκτελεστές κεφαλών), που στοχεύουν τους θεσμούς και την συνεκτικότητα της κοινωνίας. Συμβαίνει πράγματι;
10. ’Μοιάζει σαν «το αφανές διευθυντήριο» ή αλλιώς η λεγόμενη -κακώς- «ελίτ» του καπιταλισμού, να είναι ο εργοδότης αυτών των «εκτελεστών», οι οποίοι -εκμεταλλευόμενοι το πολυσχιδές πλέγμα του συστήματός της- υποδύονται τους κυβερνήτες δημοκρατιών, τους επικεφαλείς των οργανισμών και κάθε είδους μορφωμάτων, τους επιστήμονες – ειδικούς & αναλυτές, τους παιδαγωγούς κάθε μορφής, τάξης, δόγματος & θεωρίας. Συμβαίνει πράγματι;  
Συμπληρωματικά, δυό λόγια για τους -εν γένει- συντελεστές του -εν λόγω- Συνεδρίου:
Κρίνοντας από ανάλογες περιπτώσεις αλλά κι’ από ορισμένους σ’ αυτό το Συνέδριο, όχι -βεβαίως- όλους, αν συνεκτιμηθεί το παρελθόν ενός εκάστου, βάζει σε ιδιαίτερο σκεπτικισμό, κατά πόσον είναι αγαθές οι προθέσεις, καθώς και αν η δηλούμενη ιδιότητα, υπό την οποία συμμετάσχουν, είναι η μόνη και βαρύνουσα γι’ αυτούς.
Καλούνται -μεταξύ των άλλων προγραμματισμένων- ν’ απαντήσουν και στα προηγούμενα ερωτήματα. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν
Αναλόγως των απαντήσεων και στην περίπτωση που δεν ικανοποιούν, καλείται ο κόσμος των εργαζομένων να κηρύξει -έγκαιρα- ανένδοτο αγώνα, ανατροπής των κακώς κειμένων και μεθοδευομένων, καθώς όπως και να επαγρυπνεί για την οριστική επικράτηση των δικαίων του.
Υγ.: Εμπεριστατωμένη προσέγγιση στην έννοια της «ασφάλισης» και στο «ασφαλιστικό ζήτημα», έχω κάνει προς ετών υπό τον τίτλο «Ασφάλιση», το οποίο βρίσκεται αναρτημένο στο διαδίκτυο