Στην ασφαλιστική αγορά – όπως και σε κάθε ώριμο κλάδο – υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν ως πυλώνες. Ακόμα κι αν δεν είναι πάντα αρεστά, ακόμα κι αν προκαλούν αντιδράσεις, η συμβολή τους είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Γιάννης Χατζηθεοδοσίου είναι αναμφίβολα μια τέτοια περίπτωση.
του Νίκου Μωράκη
Είτε τον συμπαθείς είτε όχι, δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός, μέσα από την πολυετή του παρουσία στην ηγεσία του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, έχει προσφέρει διαχρονικά και ουσιαστικά στην ασφαλιστική διαμεσολάβηση. Δεν υπάρχει επαγγελματίας του κλάδου που να μην έχει ωφεληθεί – άμεσα ή έμμεσα – από τη θεσμική του δράση.
Έχει σηκώσει το τηλέφωνο για να παρέμβει σε κρίσιμα ζητήματα του επαγγέλματος, έχει εισηγηθεί προς υπουργούς, γενικούς γραμματείς και κυβερνητικά στελέχη, έχει τοποθετηθεί δημόσια όταν υπήρξαν αδικίες ή στρεβλώσεις σε βάρος του επαγγελματία διαμεσολαβητή. Και το έκανε πάντα κρατώντας την αναγκαία θεσμική ισορροπία που απαιτεί ο ρόλος του.
Εν ολίγοις, έχει «βάλει πλάτη» για τον κλάδο, με σταθερότητα, συνέχεια και συνέπεια.
Ας κάνουμε μια σύγκριση.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν την τύχη να εκπροσωπούνται εδώ και χρόνια από έναν άνθρωπο όπως ο Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου, πρόεδρο της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος. Έναν ηγέτη που έχει καταφέρει, όχι μόνο να εκπροσωπήσει θεσμικά τον κλάδο με αξιοπρέπεια, αλλά και να τον οδηγήσει σε θετικές εξελίξεις, ανοίγοντας διαύλους με την πολιτεία και την κοινωνία.
Αντίστοιχα, η ασφαλιστική διαμεσολάβηση γιατί να μην έχει τον δικό της “εκλεγμένο πρόεδρο”; Γιατί η φυσική, ουσιαστική και αναγνωρισμένη ηγετική φυσιογνωμία του χώρου να παραμένει de facto και όχι de jure επικεφαλής;
Γιατί να συνεχίζεται αυτός ο κατακερματισμός μεταξύ ενώσεων, ομοσπονδιών, συλλόγων, όταν υπάρχει μια ξεκάθαρη προσωπικότητα που θα μπορούσε να ενώσει – όχι να διχάσει;
Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να κοιτάξει η διαμεσολάβηση πιο συλλογικά και λιγότερο συντεχνιακά; Μήπως ήρθε η ώρα να αναγνωριστεί θεσμικά αυτό που εδώ και χρόνια συμβαίνει στην πράξη;
Γιατί η ιστορία, καλή ή κακή, γράφεται από εκείνους που παρεμβαίνουν. Και στην περίπτωση του Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, η ιστορία της διαμεσολάβησης τον περιλαμβάνει ήδη.
Τώρα, λοιπόν, είναι η στιγμή. Εκμεταλλευόμενη την πλούσια και πολυεπίπεδη δράση του Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, η ασφαλιστική διαμεσολάβηση έχει την ευκαιρία να ενωθεί και να βάλει – επιτέλους – τις βάσεις για ένα συλλογικό θεσμικό όργανο που θα την εκπροσωπεί εξολοκλήρου, θεσμικά, δημόσια και επίσημα. Τώρα που υπάρχει ένα πρόσωπο με τη γνώση (μη ξεχνάμε και το επαγγελματικό του παιδί τη Mega Brokers που με επιτυχία έχει περάσει στη δεύτερη γενιά), τη θέληση και – κυρίως – το στομάχι να αναμετρηθεί με κάθε πρόκληση, δεν πρέπει να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Θυμίζουμε ότι αυτή είναι η τελευταία θητεία του Γιάννη Χατζηθεοδοσίου στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών. Και παρότι κανείς δεν γνωρίζει τα επόμενα θεσμικά του βήματα, ένα είναι βέβαιο: αν ο κλάδος θέλει να ενωθεί, ο χρόνος είναι τώρα.
