Σύμφωνα με μελέτη στατιστικών στοιχείων μίας ελληνικής ασφαλιστικής εταιρείας, που τέθηκαν στη διάθεση της Ενώσεως Ασφαλιστών Βορείου Ελλάδος, προκύπτουν τα παρακάτω ενδιαφέροντα συμπεράσματα: 1. Οι περισσότερες επεκτάσεις ασφάλισης οχημάτων στο εξωτερικό (πράσινες κάρτες) που εμφανίζουν ζημίες εκδίδονται για την Αλβανία και αφορούν μετακινήσεις Αλβανών μεταναστών, κατά πλειοψηφία, αλλά και Ελλήνων Επιχειρηματιών. Το ποσοστό τους εγγίζει το 30%. Δεύτερη χώρα προορισμού από πλευράς δηλώσεως ζημιών είναι η Γερμανία με 15% και ακολουθεί η Ιταλία με 13% αλλά με αυξητικές τάσεις.
Την Ιταλία ακολουθεί με 12% η Βουλγαρία και αυτήν η Ρουμανία με 11%. Πολύ χαμηλότερα ευρίσκεται η Τουρκία και η Κύπρος με 5% αντίστοιχα, ενώ δηλώσεις μίας ή δύο ζημιών εμφανίζονται στη FYROM, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, Μαυροβούνιο, Ολλανδία, Ουκρανία και Ρωσία. 2. Το ιδιαίτερο της μελέτης είναι το γεγονός του ύψους ζημιών στην Αλβανία, που κατ’ αναλογία αριθμού ζημιών, εμφανίζει τετραπλάσιο ύψος απαιτήσεων σε σχέση με όλες τις άλλες χώρες, στοιχείο που πρέπει να προβληματίσει σοβαρά ασφαλιστές και ασφαλιζόμενους, με δεύτερη χώρα σε ύψος απαιτήσεων, πάντα αναλογικά, την Ιταλία.
3. Αναζητήθηκε ο λόγος και η αιτία του υπερβολικού ύψους απαιτήσεων ζημιών αυτοκινήτων στην Αλβανία και εκπρόσωπος αλβανικής ασφαλιστικής εταιρείας αιτιολόγησε το φαινόμενο ως εξής:
«α) Στην Αλβανία οι δικαστικές αποφάσεις “σκοτώνουν” τις ασφαλιστικές εταιρείες.
β) Οργανωμένα κυκλώματα μετατρέπουν το κάθε ατύχημα, στο κακό οδικό δίκτυο της χώρας αυτής, σε ευτύχημά τους.
γ) Οι “ευτυχούντες” από κάθε ατύχημα είναι αμέτρητοι και αυτόκλητοι “σωτήρες”, με χρήση ακόμη και ελικοπτέρων μεταφοράς τραυματιών και όχι μόνον οχημάτων Βοήθειας, που με πολλούς άλλους παρένθετους, χρεώνονται και απαιτούνται ιδιαίτερα από εκείνα τα οχήματα που εισήλθαν με πράσινη κάρτα».
Η διαμορφούμενη κατάσταση στην γείτονα Αλβανία θυμίζει την προ δεκαπενταετίας ίδια, μετά το οδυνηρότατο εκείνο «εμπάργκο» στα Σκόπια, όπου και πάλι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες πλήρωσαν πολύ ακριβά απίστευτες και θρασύτατες απαιτήσεις, για την «ανάπτυξη των περιφερειών», μέσω της εδώ καταχρεωμένης Ελλάδας και όχι των εκεί κεντρικών πλούσιων χωρών. Αυτό και το τελικό συμπέρασμα.
