.gif?rand=7657)
Σωστές και Κοινωνικά Δίκαιες Αξιολογούνται οι Κινήσεις του νέου Προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα από αρκετούς Ευρωπαίους Σχολιαστές, που χαρακτηρίζονται για τις Σοσιαλιστικές τους αντιλήψεις, ωστόσο, δεν αφήνει παραπονεμένο το Τραπεζικό Κατεστημένο, που ευθύνεται εξολοκλήρου για το χάος που επικράτησε στην Αμερικανική Οικονομία και βέβαια και στον υπόλοιπο κόσμο. Ο λόγος, πάλι, για την Απαίτηση των Τραπεζών και των μεγάλων Επιχειρήσεων, που ζητούν από την Αμερικανική Πολιτεία να Κρατικοποιήσει τι Ζημιές που υπέστησαν από την άκρατη και παράφρονα Κερδοσκοπία τους, δηλαδή από τους φορολογούμενους, που δε φταίνε σε τίποτα! Ας μην ξεχνάμε και τους γνωστούς-άγνωστους 30 μετόχους της Fed, οι οποίοι διαθέτουν τη δύναμη στα χέρια τους και δεν αφήνουν τίποτα να συμβεί που να την απειλήσει. Ο Μπάρακ μάλλον δεν είχε άλλη επιλογή παρά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους.
Πάρε τα μέτρα που νομίζεις ότι χρειάζονται οι Πολίτες, άλλωστε κι εμείς θέλουμε να τους στηρίξουμε, δεν ξεχνάμε ότι οι Πολίτες αποτελούν την… πελατεία μας, όμως, μη θίξεις τα συμφέροντά μας!
Έτσι, ο νέος Αφροαμερικανός Πρόεδρος θέτει τα θεμέλια για πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις υπέρ των Αμερικανών Πολιτών, όπως φοροελαφρύνσεις των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, αλλά φοροαυξήσεις στους πλούσιους, φροντίζει την Ασφαλιστική Κάλυψη για 40 περίπου εκατομμύρια Αμερικανούς που παραμένουν Ανασφάλιστοι (Medicare). Πιο απλά, βάζει φραγμούς στην Ασυδοσία που επέτρεψαν οι προηγούμενοι Πρόεδροι με την εντελώς ανεξέλεγκτη «Μόχλευση» των Κεφαλαίων που είχαν αποκλειστικό σκοπό την τζογαδόρικη Κερδοφορία, η οποία παρέσυρε μέχρι τον τελευταίο μικροεπενδυτή, αποσπώντας την προσοχή του από τα καθαρά Οργανικά Επιχειρηματικά Κέρδη που είναι αξιοκρατικά, δίκαια και στηρίζουν την Υγιή πλευρά του Καπιταλισμού.
Βέβαια, το τίμημα της Κοινωνικής Πολιτικής του είναι να φορτώσει τα ήδη υπερβεβαρημένα χρέη της Αμερικανικής Πολιτείας με πρόσθετα νέα ελλείμματα που τώρα μετράνε σε δισ.
Μέχρι στιγμής έχει καταφέρει να διατηρήσει τις λεπτές ισορροπίες και εισπράττει τη Λαϊκή στήριξη των Αμερικανών Πολιτών και των Οργανωμένων Ομάδων που ελέγχουν το Κογκρέσο, παρόλο που οι τελευταίες εκφράζουν τη δυσφορία τους για τα ανοίγματά του και παρά τα πρόσθετα 250 δισ. που συμπεριέλαβε στον προϋπολογισμό του 2010 για τις Τράπεζες πέρα από τα 700 δισ. του Πόλσον!
Το ενθαρρυντικό στοιχείο, όμως, για τους ψύχραιμους Αναλυτές είναι ότι η Αμερική θα είναι η πρώτη Ήπειρος που θα ανακάμψει, θα ακολουθήσει η Ασία και τρίτη και καταϊδρωμένη θα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω των χρόνιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει (διαμάχες με το Γαλλικο-Γερμανικό μέτωπο, το ανισόρροπο Αγγλικό, τα νέα Ανατολικά Κράτη, που μέχρι στιγμής μόνο παίρνουν και δε δίνουν φράγκο, και βέβαια με τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που δε χαρακτηρίζεται από τη σβελτάδα και την οξυδέρκεια των Αμερικανών). Να μην ξεχνάμε ότι το δολάριο παραμένει πρώτο σε προτίμηση νόμισμα στον κόσμο και αυτό δεν είναι τυχαίο. Στηρίζεται από την Παραγωγικότητα της Αμερικανικής Δημόσιας Μηχανής, από την αυτάρκειά της και από τον περιορισμό της Ανεπάρκειας και της Διαφθοράς λόγω του είδους της Δημοκρατίας που Λειτουργεί με βάση το Διαχωρισμό των Εξουσιών. Τα μέτρα του Ομπάμα είναι γνωστό ότι θα αυξήσουν αργά αλλά σταθερά την Καταναλωτική ζήτηση, πράγμα που αντιμετωπίζεται από την Κίνα, την Ιαπωνία και τις Ινδίες ως σωτήρια λέμβος, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ αποτελούν τη μεγαλύτερη και ισχυρότερη Αγορά για τα προϊόντα και τις Υπηρεσίες τους.
Τα δικά μας χάλια, δυστυχώς, απ’ ό,τι βλέπουμε, δε μας δίνουν καμία ελπίδα ανάκαμψης. Τα δημόσια έργα ανατίθενται στους δύο-τρεις μεγαλοεργολάβους που δεν καταλαβαίνουν τίποτα και αδιαφορούν πλήρως για την επικείμενη καταστροφή της χώρας, αρκεί αυτοί μαζί με τους Πολιτικούς που Ελέγχουν να μοιράζονται τα δισ. ευρώ. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και οι δεκάδες χιλιάδες άνεργοι που θα βρεθούν στους δρόμους φέτος και του χρόνου ποσώς τους ενδιαφέρουν. Όπου και να το πεις ότι σε παρόμοιους καιρούς σχεδιάζουν να ξεκινήσουν τεράστια δημόσια έργα, τα οποία θα μπορούσαν να περιμένουν και δύο και τρία χρόνια, προκειμένου να διοχετευτούν τα χρήματα εκεί που πραγματικά τα έχουμε ανάγκη, προκαλούν τη φρίκη.
