Του Αριστείδη Παπανικόλα. Παρακολούθησα το Σάββατο το απόγευμα στη ΝΕΤ την καλή εκπομπή «Η Μηχανή του Χρόνου». Είχε ως αντικείμενο τους διάφορους Τσαρλατάνους που κατά καιρούς εξαπάτησαν μεμονωμένους πολίτες ή και μεγάλες ομάδες πολιτών με διάφορα βότανα και θαυματουργά ματζούνια που θεράπευαν, δήθεν, τον καρκίνο. Τώρα γιατί, με το άκουσμα της λέξης «Τσαρλατάνοι», ήρθαν στο μυαλό μου οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά κυρίως οι πολιτικοί που μας κυβερνούν σήμερα, αυτό μόνο στο διεστραμμένο μυαλό μου μπορεί να αποδοθεί. Ίσως, μια ψυχανάλυση θα μπορούσε να με βοηθήσει, γιατί ποιος σοβαρός και μορφωμένος άνθρωπος θα μπορούσε να ταυτίσει με Τσαρλατάνους, τον κ. Σαμαρά, τον κ. Βενιζέλο, τον κ. Κουβέλη, τον κ. Στουρνάρα, τον κ. Γεωργιάδη, αλλά (για να μην ξεχνιόμαστε) και τον κ. Παπανδρέου, τον κ. Λοβέρδο, τον κ. Παπακωνσταντίνου, τον κ. Πάγκαλο και τόσους άλλους εκλεκτούς κυρίους της πρόσφατης και νυν πολιτικής μας ζωής!
Θα μου πείτε, γιατί το θολωμένο σου μυαλό δεν ταύτισε με Τσαρλατάνους και άτομα από την αριστερά; Γιατί δεν αναφέρεις κάποιους; Καταρχήν, επαναλαμβάνω ότι στην πολιτική μας ζωή δεν μπορεί να υπάρχουν Τσαρλατάνοι, οφθαλμαπάτη θα είναι. Γενικώς όμως, Τσαρλατάνοι υπάρχουν παντού από την άκρα αριστερά (που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, εννοώντας το τότε ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ) μέχρι την άκρα δεξιά που κάποτε εκπροσωπούσε η ΕΠΕΝ και τα λεγόμενα «σταγονίδια», αλλά σήμερα εκπροσωπείται από τη Χρυσή Αυγή, αφού οι τότε ακροδεξιοί συμμετέχουν στην τρικομματική δημοκρατική κυβέρνηση που περιλαμβάνει αριστερά, κέντρο και δεξιά. Βέβαια, δεν είναι σαφές ποιο κόμμα και ποιοι βουλευτές εκπροσωπούν την αριστερά, ποιοι το κέντρο και ποιοι τη δεξιά, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Αυτές οι διαφορές θα εμφανισθούν και πάλι όταν η τρικομματική αυτή κυβέρνηση θα καταρρεύσει. Όσο έχει την εξουσία, οι έννοιες αριστερά-κέντρο-δεξιά, είναι άνευ αντικειμένου, είναι παρελθοντολογία, είναι οπισθοδρόμηση. Μόλις η κυβέρνηση διαλυθεί, οι έννοιες αυτές θα αποτελούν σημαίες και πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των σημερινών συγκατοίκων. Έχουμε να ακούσουμε αντιπαραθέσεις για το ποιοι έκαναν το περισσότερο κακό στην Ελλάδα, η δεξιά ή η αριστερά, έχουμε να ακούσουμε διαξιφισμούς μεταξύ των βουλευτών της σημερινής εξουσίας για το ποιοι ανήκαν πού, τις προηγούμενες δεκαετίες, έχουμε να ακούσουμε ότι οι μεν ανέχονταν τους δε, μόνο για «το καλό της Ελλάδας», ειδάλλως τους σιχαίνονταν, δόξα στον Θεό δεν θα βαρεθούμε ποτέ.
Ας επανέλθουμε όμως στην …πικραγγουριά. Ο χυμός του καρπού της λοιπόν γιάτρευε τον καρκίνο! Κάτι σαν τα Μνημόνια που γιατρεύουν την οικονομία μας! Υπήρχαν συγγενείς-αυτόπτες μάρτυρες (σήμερα να δείτε πόσοι …συγγενείς της κυβέρνησης διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στα τηλεοπτικά παράθυρα για τις ευεργετικές επιδράσεις των Μνημονίων στη ζωή των Ελλήνων), υπήρχαν ετοιμοθάνατοι ασθενείς που ανάρρωσαν και πήγαν σπίτι τους (σήμερα να δείτε πόσοι οργανισμοί και πόσα υπουργεία διαπιστώνουν βελτίωση …της υγείας τους, μέχρι πλεόνασμα διαπίστωσαν τον Ιανουάριο του 2013!!), υπήρχαν εφημερίδες που το διέδιδαν και έγραφαν ότι υπάρχουν ασθενείς-ζωντανά παραδείγματα που γιατρεύτηκαν (σήμερα είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν εφημερίδες που στηρίζουν τα Μνημόνια, υπάρχουν εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί και συγκροτήματα που υπηρετούν τα Μνημόνια και τους εμπνευστές τους, που εξαρτούν τη βιωσιμότητά τους από την ύπαρξη και τη στήριξη των Μνημονίων), υπήρχαν γιατροί που ξέχασαν τις σπουδές τους και τον όρκο τους στον Ιπποκράτη και υποστήριξαν το χυμό της πικραγγουριάς (σήμερα να δείτε πολιτικούς που ξέχασαν τους όρκους τους για τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας και την πίστη τους στο Σύνταγμα και υποστηρίζουν την αναγκαιότητα να μας κυβερνούν μέτριοι υπάλληλοι ξένων κυβερνήσεων και τραπεζών και υπογράφουν, αποδέχονται και υποστηρίζουν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου λόγω …έκτακτων καταστάσεων) και τόσοι άλλοι.
Τι έγινε στο τέλος; Μα αποδείχθηκε με μια απλή χημική ανάλυση ότι ο χυμός της πικραγγουριάς ήταν ένα τοξικό δηλητήριο που σκότωνε. Απλώς, όταν ένας ασθενής βρισκότανε στα τελευταία του στάδια, οι μικρές δόσεις του χυμού, ως δηλητήριο, επισκίαζαν τους πόνους της αρρώστιας, προκαλούσαν την παραγωγή κάποιων ουσιών που δημιουργούσαν την αίσθηση της πείνας, άνοιγε δηλαδή η όρεξη του ασθενούς που ζητούσε να φάει και γενικώς τον «ζωντάνευε», πρόσκαιρα βέβαια. Όταν άρχισαν οι θάνατοι των «θεραπευμένων» και όταν κάποιος ασθενής που βιαζόταν φαίνεται να γιατρευθεί, πήρε μεγάλη δόση και πέθανε αμέσως, τότε οι εφημερίδες ανακάλυψαν τους Τσαρλατάνους (…μα δεν μπορούσε να είναι αλήθεια, ουδέποτε το υποστηρίξαμε), οι συγγενείς είπαν ότι τους εξαπάτησαν οι Τσαρλατάνοι (…μας βρήκαν φτωχούς ανθρώπους στην ανάγκη και τους πιστέψαμε, τι να κάναμε;) και οι δύστυχοι οι ασθενείς τι να πουν, είχαν ήδη πεθάνει. Όσο για το ιατρικό σώμα, παρέπεμψε τους γιατρούς που υποστήριξαν την συνταγή της πικραγγουριάς στα Πειθαρχικά Όργανα και στα Όργανα Δεοντολογίας, από όπου, αφού αθωώθηκαν βεβαίως, συνέχισαν να ασκούν το επάγγελμα-λειτούργημά τους.
Οι συνειρμοί για την κατάληξη της ιστορίας του χυμού της πικραγγουριάς και οι αντιστοιχίσεις για την σημερινή κατάσταση, τα εκδοτικά συγκροτήματα και τους πολιτικούς που μας κυβερνούν, είναι δικοί σας. Εγώ κουράστηκα, άλλωστε μπορεί να κάνω και λάθος. Ένα στοιχείο όμως, είναι τόσο αληθινό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί: Το ότι ο καρπός της πικραγγουριάς είναι και πικρός και …αγγούρι και σε οδηγεί στον θάνατο! Κι αυτοί οι συνειρμοί, δικοί σας.
